BLOG: “Je kunt het goed verkopen”, zegt hij.

Blog van Irma : 4-12-2018

In Duitsland zag ik bij een steenhouwer een slogan. “Wir sind Handwerker, wir können das”. Schijnt een onderdeel te zijn van een campagne van de duitse handelskammer. Om handwerkers en dus vakwerk meer te promoten. Wij doen dat ook, weliswaar niet op grote schaal, maar we maken mensen wel graag bewust. Ik dacht aan die slogan toen een wat oudere man ons bezocht in de showroom. Hij wil graag een grafmonument voor zijn overleden vrouw. Elders geweest, model en kleur in zijn hoofd, maar wil graag beslagen ten ijs komen. Hij is op onderzoek uit gegaan en komt uiteindelijk via via bij ons terecht. Het ambachtelijke spreekt hem aan, maar hij wil niet meer betalen dan bij het bedrijf dat “vermoedelijk kant-en-klaar importeert”. Deze woorden heb ik hem niet in zijn woorden gelegd, want ik had tot dusver alleen geluisterd. Ik leg hem daarna uit dat het verschil te verwaarlozen is, maar dat hij daarvoor wel ons krijgt. Vakmensen. Een bekende zei dit eens tegen ons en we zijn het nooit meer vergeten. Vakmensen. O.a. iemand die 7 jaar op school heeft gezeten om steenhouwer te worden. Geen autodidact, of “gecertificeerd natuursteenbewerker”, maar een gediplomeerd steenhouwersgezel, Meester in wording. Ter vergelijking, zonder deze papieren mag je in Duitsland en diverse andere landen niet eens op de begraafplaats komen, of een eigen steenhouwerij beginnen. In Nederland zijn die grenzen er niet meer. Er is een wildgroei ontstaan, o.a. door het verlies van de ambachtsschool en de crisis. Ik refereer aan het stuk dat Tom ooit schreef, dat iedereen zich steenhouwer noemt, maar dat veelal nog nooit een beitel hebben vastgehad. We discussiëren hier nog een poosje over terwijl ik de werkplaats laat zien, want ook dát vindt hij interessant.

Wij zijn de smederij zijn onder de metaalbedrijven!, roep ik enthousiast. Ik leg hem uit dat we een Siebel juwelier zijn i.p.v. een Lucardi. Een Albert Heijn in plaats van een Dirk v.d. Broek. Maakt dat het een product slechter, of beter? Soms. Soms ook niet. Maar het is wel degelijk een verschil. Op dit moment maakt het mij niet meer uit of ik die steen wel of niet aan hem verkoop. Daar gaat het me al niet eens meer om, daar gaat het me heel vaak niet om. Ik zoek in zo’n gesprek naar tevredenheid van de klant, maar in dit geval naar begrip, of erkenning. Dat ie begrijpt wat ik bedoel. Dat we niet perse duurder zijn, maar wel een vakbedrijf. Ik tetter, zoals ik dat zo goed kan, vrolijk door en de man luistert met een vermakelijk gezicht. “Je kunt het goed verkopen”, zegt hij. Ik roep: “Maar dat is het nu juist, ik verkoop niks, ik vind het gewoon gaaf!”. We lachen om mijn enthousiasme en drinken in de showroom nog wat koffie. De gewilde steen komt ten sprake en na kort beraad met mezelf noem ik een bedrag, het complete plaatje.

Tijdens de opsomming van de gespecificeerde kosten komt er een offerte uit zijn binnenzak van een concullega. Hij legt het voor mij neer en ik speur naar een totaalbedrag. Ik stel na het lezen vast dat hij nu om korting gaat vragen en dan moet ik deze superaardige meneer gaan teleurstellen. Terwijl ik nadenk hoe ik dat ga in woorden ga uitdrukken vouwt hij het papier weer dubbel en stopt het weg . Over de prijzen hebben we niet meer gesproken. Een warme, stevige handdruk bevestigde het relaas dat ik zojuist gehouden had. Dát soort mensen hebben we graag. Mensen die waardering hebben voor vakwerk uit eigen land, respect hebben voor de steenhouwer en het behoud van een ambacht. Over prijzen wordt hier amper gesproken. En zowel dan is dat nu juist het type klant waar wij niet naar op zoek zijn. Gelukkig zijn er dan nog genoeg alternatieven. Tenslotte koop je tegenwoordig voor 1500 euro al een monument op internet. De gevolgen daarvan hoeven wij gelukkig niet te dragen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *