Buiten de lijntjes kleuren

BUITEN DE LIJNTJES KLEUREN

Een stel stapt onze toonzaal binnen, zichtbaar nerveus. Ik stel mijzelf voor en bied ze koffie of thee aan met een Deventer Bijtje. Ze zijn gespannen. Ik vertel ze dat ik mij voor kan stellen dat de stap om hier naar toe te komen een moeilijke is geweest en vraag hen naar de reden. Beiden knikken gelaten en doen hun verdrietige verhaal. Het stel vertelt over een ander bedrijf waar ze kil zijn ontvangen. Waar monsters en boeken op tafel werden gegooid zonder dat er interesse in hunzelf was. Ik schud mijn hoofd, want ik heb deze gang van zaken nooit begrepen.

 

Voor ik het weet kletsen we honderduit en hetgeen waar ze voor kwamen, is naar de achtergrond geraakt. Na een poos komt er toch een (standaard) ontwerp op tafel. Ik vraag naar de reden van het ontwerp, welke ze op internet hadden gezien. “Omdat het mogelijk was..?, zei de vrouw twijfelend. Ik glimlach weer en denk aan de dierentuin, met name over de giraffe die kort daarvoor ter sprake kwam. Een herinnering in hun hart. Ik doe hen een heel ander voorstel in een zelfs lagere prijsklasse, leg het verschil uit tussen ‘het gros’ en ons. Dat wij graag buiten de lijntjes kleuren. Stilte volgt.

De vrouw begint zacht te huilen, toch met een glimlach. Dit is het! We kletsen nog een poos en spreken de procedure af. Enkele weken later zijn ze aanwezig terwijl Tom bezig is met hun gedenksteen. Hij tekent, zaagt, hakt en slijpt waar ze bij staan. Tijdens dit proces wordt menig traantje gelaten en ik beleef het van dichtbij, met mijn camera in de hand om alle momenten vast te leggen. De reportage ontvangen ze later op een hartvormige usb stick.

Ik neem de mensen mee in onze wereld, ik beschilder de steen alsof het de mijne is en stuur het gezin elke dag de foto’s van het geboekte resultaat. Ze komen meerdere keren zomaar langs voor een kop koffie en dat vind ik prima. Op een dag is het zover. Het grafmonument is klaar en wordt geplaatst. Ik ga naar de bloemist en koop een mooi bloemstukje voor op het graf. Tot slot brengen wij de familie op de hoogte en danken wij ze nogmaals voor de opdracht en hun vertrouwen. Een dag later komt er een e-mail waar een enorme dankbaarheid uit spreekt. Jullie hebben ons verlies in de afgelopen weken wat draagbaarder gemaakt. Bedankt voor jullie gastvrijheid en betrokkenheid”.

Onbetaalbaar toch!? En waarom zou je het als bedrijf anders willen?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *