Van spijkerbroek naar stof en stenen…

Sinds 2014 staat Irma Schreurs, mede-eigenaar en tevens vrouw van Tom niet meer tussen de spijkerbroeken, maar in het stof en tussen de stenen. Sinds ze sinds kan heugen is ze werkzaam in detailhandel, tot ze Tom leerde kennen in 2012. Verstand van mode heeft ze aan haar outfit te zien nog steeds, maar inmiddels is haar modieuze kleding wel gecombineerd met werklaarzen met stalen neuzen.

Wat wist je eigenlijk van steenhouwers of natuursteen?
Niets. Ik wist niet eens wat een steenhouwer was. Nooit mee te maken gehad ook. Toen ik hier kwam in juni 2014 zat ik direct 2 weken alleen, want Tom en Willem waren op klus in Ede. Ik heb gedaan wat ik goed achtte en ben ook eerlijk geweest naar klanten dat ik er totaal geen verstand van had. Klanten hebben daar altijd begrip voor gehad en uiteindelijk kwam het altijd goed.

Kleding of steen, dat is nogal een verschil. Zie jij wel overeenkomsten?
Ja hoor. Steen is ook een product, onze taak als bedrijf is om natuursteen producten te produceren. Dat daar geld mee verdient wordt lijkt me logisch. Het is dus ook verkoop en dat ligt me. Ik vind het leuk mensen te informeren, maar ook om gewoon contact met ze te leggen. Iets verkopen is 90% gunnen. Tenslotte koop jij ook geen overhemd bij een ongeïnteresseerde winkeljuffrouw toch ? Ik heb altijd gezegd: Als je een spijkerbroek kunt verkopen, kun je alles verkopen. En dat
is ook zo, al neig ik wel meer naar de menselijke kant dan de kant van het geld hoor. Veel mensen zeggen “jij verkoopt nog een dood paard”. Klopt, maar dat wil niet zeggen dat ik dat op mijn geweten wil hebben. Je moet een balans vinden tussen geld willen verdienen en mensen tot dienst zijn. Als ik zie hoeveel moeite sommigen doen met moeilijke, dure cursussen met geforceerde marketing-technieken volgen dan denk ik: jij hebt er gewoon geen gevoel voor. Mensen voelen dat direct en dan verlies je het.

Van wie heb jij dat talent?
Irma lacht. Ik denk van mijn moeder. Zij is ook altijd werkzaam geweest in de handel en werkt nu met ouderen, ook dienstverlenend dus. Ook mijn broer is manager van een groot decoratieve bouwmarkt. Als klein kind had ik veel winkel-speelgoed. Deed alsof ik kassa juffrouw was en verkocht dan in ’mijn’ winkel allerlei spulletjes. Ik heb er ook echt voor geleerd later, al was school op zich geen groot succes. Verkoop, op welk vlak dan ook, leer je sowieso niet uit een boekje.

Maar je wist niets van natuursteen? Je hebt toch op zijn minst basis kennis nodig.
Dacht je dat dat er niet ‘ingeramd’ werd? Van ‘s ochtends tot ‘s avonds laat zag ik alleen maar steen. Ik las boeken, ging in onze vrije tijd naar de stad of begraafplaats en moest dan de natuursteensoorten herkennen. In de showroom zat ik er altijd bij en daar leerde ik ook van. Na een goed jaar deed ik de complete verkoop zelf. Ik leer nog elke dag, dat kan niet anders met zo’n veelzijdig product en manieren om het te gebruiken. Daarbij zijn we natuurlijk ook geen standaard natuursteenbedrijf.

Wat doe je eigenlijk precies?
In de eerste instantie natuurlijk de boekhouding. Maar ook verkoop grafwerk en bouw, de planning, onderhoud met klanten, Social Media, de website, mailverkeer, ontwerpen van grafwerk, teksten en schilderwerk (grafkunst) op grafstenen, schoonmaakwerk en alles wat nog meer bij een eigen bedrijf met weinig personeel komt kijken. Eigenlijk alles wat buiten de werkplaats valt. Hoewel ik soms ook wel in wel in de werkplaats te vinden ben. Hele dagen op kantoor zitten is niets voor mij. Ik heb namelijk écht een hekel aan administratie en alle rompslomp erom heen. Dat hou ik nog geen twee dagen achter elkaar vol. Van de belastingaangiftes heb ik 2 weken van tevoren al buikpijn. Niet alleen omdat er dan een plens geld weg moet, maar omdat ik het gewoon écht niet leuk vind. Helaas, het staat nu eenmaal in mijn taakomschrijving.

Is dit wel je droombaan?
Nee. Het liefst had ik een eigen kledingzaak, of hondenpension. Maar dit is een heel goed alternatief. Het is hard werken, maar ik besef me dagelijks dat ik heel dankbaar moet zijn voor het feit dat ik hier mag werken en dat we er met zijn tweeën van kunnen eten. Ik werk graag samen met families om een mooi grafmonument te realiseren, daar ligt wel mijn hart. Ik ben in de gelukkige omstandigheid mijn eigen tijd in te delen. Als Tom op de zaak is, kan ik ook gerust een keer later komen of thuis blijven. Natuursteen en dan met name dat ambachtelijke heeft mijn hart wel gestolen. We kunnen samen heerlijk mopperen over de achteruitgang van ambacht in het algemeen, maar ook uren struinen over begraafplaatsen, in kerken of andere monumentale gebouwen.

De grafwerkshowroom is inmiddels helemaal jouw werkterrein. Wordt je niet depressief van alle nare verhalen?
Nooit. Ik kan die dingen goed afsluiten en neem weinig mee naar huis. Daarbij is het echt niet alleen maar negatief en huilen. Natuurlijk is een steen uitzoeken een vreselijke gebeurtenis, maar voor veel mensen is het ook letterlijk een afsluiting. De meeste mensen komen met lood in hun schoenen binnen en vertrekken met een glimlach. Ik ben een goede luisteraar, vervul soms ook wel een beetje de rol van een psycholoog. Ik heb zelf ook verdriet en rouw gekend, al is iedereen hierin anders, je kunt je toch altijd wel een kleine voorstelling maken van hoe iemand zich voelt, hoe hij/zij behandelt wil worden. Dat is altijd mijn uitgangspunt. Hoe zou ik het zelf willen wanneer het  bijvoorbeeld mijn moeder betrof? Ik wil in eerste instantie geen boeken op tafel, of monsters en foto’s bekijken. Ik wil dan vooral gehoord worden, dat ze vragen wat er met iemand is gebeurd en oprecht geïnteresseerd is in mij, niet in de inhoud van mijn portemonnee.. Ik merk dat die compassie gewaardeerd wordt. Ik zit meestal 1,5 uur met mensen aan tafel. Daarvan gaat het een halfuur over de steen en soms een uur over heel andere dingen. We drinken sloten koffie, ze laten een traan, maar we lachen ook dikwijls om mooie verhalen en anekdotes. Ik vind het bijvoorbeeld ook juist fijn om foto’s te zien van de overleden persoon, die laten ze met zoveel trots zien. Hoe kun je je nou inleven wanneer je niet eens weet over wie het gaat?  Het is ontzettend dankbaar werk en ik heb er ook hele fijne contacten aan over gehouden. Sommige mensen komen nog steeds langs wanneer ze in de buurt zijn. 

Wat vind je van het feit dat Tom zijn familie al zolang steenhouwers voort brengt?
Ik wist dat niet eens. Toen ik het hoorde heb ik als geschiedenisfreak alles uitgezocht en allerlei archieven in Nederland ingedoken. Zodoende is die geschiedenis wat meer in de belangstelling van mensen gekomen. Het is toch ook mooi? En zeker iets om trots op te zijn. Die ouwe Habraken zou niet weten wat hij ziet als ie
kon meekijken. Met zijn gezicht op de bus en op posters. Geinig toch?

Zou je zelf geen steenhouwer willen worden?
Tuurlijk wel! Morgen het liefst. Helaas kom ik in ons ambachtelijke bedrijf gewoon fysiek tekort met veel dingen. Maar de lichtere dingen wil ik graag leren en heb ik ook al geleerd. Ik vergeet nooit meer het gezicht van een medewerker van een groot bouwbedrijf toen ik mijn laarzen en waterschort aantrok en vervolgens dorpels op maat zaagde op de afkortzaag. Of het gezicht van een klusjesman toen ik met de flex een vergeten kant van een vensterbank voorzag van een facetrandje. Mensen verwachten dat totaal niet. In mijn ideale wereld sta ik ook aan de zaag bij drukte. Misschien in de toekomst….

Tom maakt zich druk om het behoudt van jullie ambacht en om het feit dat mensen zich zomaar steenhouwer noemen. Wat vind jij daarvan?
Hij heeft groot gelijk. Ik loop nog maar 4 jaar mee en heb het natuurlijk allemaal van hem geleerd dus ik weet niet beter, maar ik zie als ‘beginneling’ soms al dingen dat ik denk, jongens dat kan toch niet waar zijn. Als ik zie wat Tom allemaal heeft moeten doen om überhaupt steenhouwer te worden dan kan ik alleen maar lachen om mensen die denken dat ze het zijn. Ik jaag zijn fanatisme op dat vlak alleen maar aan, ben ik bang. Maar ik heb wel gezegd, je kan niet alleen maar een grote mond hebben, je zult ook een keer iets moeten doen om het probleem op te lossen, of te verbeteren. Sindsdien stelt hij de werkplaats op vraag open voor mensen die het échte werk willen leren.

Wat hoop je voor jullie toekomst?
Dat we elke dag met plezier naar het werk blijven gaan en lol hebben met zijn allen. Ik vind het goede contact met ‘onze jongens’ essentieel in ons werkplezier. Eigenlijk zijn we een soort van familie, want we zien elkaar zoveel. Ook hoop ik dat de gelukkige (drukke) positie waar in we ons nu bevinden zal doorzetten. Wij zijn zeker geen mensen van dure auto’s, merkkleding, of elk jaar op vakantie gaan en we hebben zeker geen huis of bedrijf dat met goud bekleed is. Maar het is toch wel fijn zorgeloos je leven te kunnen leven. En als we dat dan ook nog in goede gezondheid kunnen doen dan heb ik helemaal niets meer te wensen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *